Als de kunst

Leestijd: < 1 minuut

Als ik zo eens om mij heen kijk,
de wereld met mijn allerbinnenste vergelijk,
de geheimen van denken doorgrond,
vraag ik mij: “ben ik gezond?”

Met lijf en matig onder de leden,
duw ik mineraal en vitamine in mijn mik.
Waar een ieder in 2020, wel ergens onder heeft geleden,
heb ik zonder covid-19 meer schrik.

Maar…
mijn pen schrijft eindelijk weer,
en tussen het blauw van inkt,
vleien woorden neer.

Ergens.
Omdat iemand* het vroeg.
Voor mijzelf
was het al lang genoeg.

Ik had al geschreven voor onsterfelijkheid en kunst,
maar publicatie, walgelijk,
het was niet meer dan gunst,
voor de ego die altijd groeit op den duur.
Ik schreef het vrolijk maar las het zuur.

Hoe anders
is de zin nu?
De woorden dansen
nu jij ze zingt.

(© Fransois Springintveld – 22 september 2020)